Autor wskazuje na swego rodzaju paradoks wzrostu PKB. Wykazuje, że ludzkość cierpi zarówno z powodu jego nadmiaru, jak też niedoboru. Dlatego dochodzi do wniosku, że „stawienie czoła dylematowi wzrostu jest jednym z najważniejszych zadań, przed którymi stoi ludzkość”. Krytykuje dwa coraz bardziej popularne podejścia do dylematu wzrostu. Pierwsze to kontynuowanie dążenia do wzrostu, ale z modyfikacją samego wskaźnika PKB, drugie to całkowita rezygnacja z dążenia do wzrostu i celowe spowolnienie gospodarki przez antywzrost. Według Susskinda żadne z tych rozwiązań nie jest ani wystarczające, ani satysfakcjonujące. Zamiast tego naukowiec wskazuje na konieczność dbałości o jakość wzrostu, o wzrost ukierunkowany na poprawę jakości życia ludzi i przeciwdziałanie rozmaitym zagrażającym temu wynaturzeniom wzrostu. Ma to obecnie fundamentalne znaczenie.